2007/Feb/13

ได้รับบรรยากาศที่สนุกสนานอีกครั้ง
หลังจากบรรยากาศแบบนี้หาเจอได้น้อย
นับตั้งแต่กลับจากรังสิตมา
บรรยากาศที่ได้นั่งกินข้าวกับเพื่อนๆ อย่าง สบายจัย
ไม่ได้เจอ โบ บี ทิพย์ บ่อย เด่วนี้บี
โตเป็นสาวแล้ว แต่ยังอ่อนอยู่
โบก็ มีแฟน
ทิพย์ก็ไม่ค่อยเข้มงวดอะไรมากมายแล้ว
เราก็ ว่าเรา ดีขึ้นหลายๆอย่างอย่างน้อยเราก็ใจเย็น
และ คิดอะไรเป็นเหตุเป็นผลขึ้น
ได้ขึ้นไปร้องเพลงแต่ร้องไม่รู้เรือ่งแล้ว โดนแกล้ง
กินๆๆ เดินไปเดินมา คุยนู่นนี่ถ่ายรุปไปเรือ่ย
พี่ ๆโต๊ะเทพ สาย จัยดีกันทุกคน
จัยดีจิงๆนะจะบอกให้
น่ารักมาก มีแต่งงานกีนเองไม่รู้เราจะเป็นแบบนั้นมั่งปะ
อิอิ ขอให้รักกันไปนานๆนะจ้ะ
สายโดม รำเพย
ปล. เหนือ่ยมักเลยวันนั้นอะเพราะอากาศร้อน เหนียวตัวจัง
ปล. ไม่ไปเที่ยวด้วยนะ เลิกเหล้า แล้ว ล่ะดีจัยมั้ย
ปล. วาเลนไทน์ เหงา จัง


">

P'take rao narak mai? eiei

Arkk mai dai gek funny face !!!!!

2006/Oct/12

ไม่ได้อัพมานานมากมาย

เพราะว่าจะอัพทีไรก็ไม่มีอารมสักที

พอมาพิมพ์นิดหน่อยก็เลิกอัพละเบือ่ๆๆๆๆๆ

ตอนนี้ก็เบื่อ

ช่วงๆที่ผ่านมา มีเรื่องอารายเกิดขึ้นมากมาย

การใช้ชีวิตเป็นไปอย่างไร้สาระเช่นเคย

เที่ยวเล่น สนุก กิน

พูดถึง ความรักก็เปรียบเหมือนอากาศ ก็คือมันมองไม่เห็น

แต่บางทีเราก็มองเห็นอากาศได้ ถ้ามันมีตัวมาทำให้มันมีสี หรือมีรูปร่างขึ้นมา

ก็เช่น ควันบุหรี่ ลอยๆไปเราก้เหนอากาศเปนสีขาวละ

ความรักก็เช่นกัน ต้องการหาสิ่งต่างๆทำให้มันมีรูปร่างขึ้นมา

ไม่เช่นนั้นความรักก็คงเป็นแต่เพียง คำๆนึงที่มองไม่เห็นและคนอุปทานขึ้นมาเอง

ว่ามันดี มีความสุข ( ลาวสาดๆ )

ต่อไปนี้จะอ่านหนังสือละ เหนื่อยๆๆๆๆ

บายๆๆๆ รูปเซงๆตอนไปสมุย และก็แอบถ่ายเค้ามา

น่ารักมากๆชอบๆฝรั่งน่ารัก

ผมกูกวนตีนป่ะ *0*


edit @ 2006/12/18 09:09:53
edit @ 2006/12/25 19:49:21

2006/May/09

เพลงนี้เข้ากับบล๊อกวันนี้จังเลยย

กาลครั้งหนึ่งปีนึงมาแล้ว

มีไอ่เด็กชายคนนึงชื่อ วอแว

กับผู้ร่วมอุดมณ์การณ์นิสัยไม่ดีอีกหลายหน่อ

อาธิ เช่น เรน หรือที่ ไอ้พวกที่บ้าดาราเรียกกว่าลียองเจ

แล้วก็มี บีม กวี ตันติพิมล เป็นคนที่แม่งเสี่ยวที่สุดในโลก

ต่อก็เป็นผู้อาวุโสของทีม ก็คือเดอะต้อง ซึ่งมีหญิงเป็นกระบุง

แต่ไม่แบ่งน้อง สุดท้ายก็คงเป็น ซุปเปอฮิทเดน

ตาเอิร์ท นั่นเอง

----------------------------------------------------------------------------------------------

ชีวิตในช่วงนั้นของเหล่านักล่าฝันข้างต้น

เป็นชีวิตที่ผมคิดว่า เหลวแหลก

ที่สุดเท่าที่เจอมา

กิจกรรมประจำวันของเราในช่วงแรกๆ

ไม่ใช่การล้างหน้าแปรงฟัน

เพราะว่าไม่ค่อยทำกัน

จะเน้นไปในทางหาอะไรกินมากกว่า

เช่น กินข้าววันละเจ็ดจาน

ห้า หก เวลา

ตั้งแต่ 11.00-5.00 ของอีกวัน

อย่างงว่าทำได้ยังไง

พรุ่งนี้ก็โดดเรียนสิ

นอกจากกินข้าวแล้วเราก็ยังกิน เหล้ากัน

ผมว่าเหล้าก็เป็นสิ่งที่ดีนะ

มันทำให้คนเราแสดง

นิสัยโฉดเลวเหี้ยชาติชั่วเหวอจุ๊บๆโวยวาย

ปาตี้ปาจิงโกะ แปลงร่างเป็นซุปเปอแมน

หรือว่า กระโดดลงท่อ นอนบนถนน

ไม่กลัวลูกปืน และอีกหลายๆอย่าง

อย่าเพิ่งงง สิ วันๆจะเป็น

อย่างงี้ทุกวัน

เป็นเวลาประมาณ สองเดือนได้มั้ง

ต่อมากิจกรรมของพวกเราก็เริ่มเปี่ยนไป

ในทางที่ดีขึ้นคือว่า การเล่นเกม

เริ่มเข้ามาครอบงำ

ทุกๆคนคงเคยได้ยินคำว่า DotA สินะ

มันเป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง

ที่ว่าด้วย

sven sandkinmorhpingbane element phantom assasin

และก็ vein rooney เอ้ยไม่ช่ายละเหอๆๆๆ

นั่นแหละ สุดยอดแห่งศาสตร์

ร้านเนทก็จะเป็นที่อยู่ของพวกเราวันนึงถึง

เป็นสิบๆชั่วโมง สูญตังกินข้าวไป

กว่าครึ่งของปกติ

แต่มันก็ยังดีทีทำให้พวกผมผอมลงได้บ้าง

แต่................................................

..................................

เมื่อปฏิบัติการ เอ็มไอทรีมาถึง มันก็ทำให้พวกเรา

ต้องร่วมมือกันปฏิบัตการมัน

คือการสอบใกล้เข้ามาถึง

คำว่าใกล้เข้ามาสำหรับพวกเราแล้วนั้น

สองวัน.....มากเกินพอแล้วล่ะ

จิงมั้ย

จากที่ไม่ได้เรียนอะไรเลยสักนิด จากที่ไม่มีความรู้

เลยสักนิด คุณต้องรู้เรือ่ง

ทุกอย่างแล้วไปสอบ

100 คะแนน ให้ได้ภายใน 2 วัน

แต่ก็ไม่วาย คุณ ลียองเจได้วางแผน

ทำลายล้าง วอแวไว้ ว่า

ประกอบกับพอดีว่า วอแว นั้นสอบเส็ดก่อน

แผนของมันคือ ถ้ามันสอบเส็ด

มันจะชวนผมไปเล่นเกม

แล้วผลก็ปรากฏมาว่า ระหว่างเวลาสองวันนั้น

การเล่นเกมก็ยังไม่ขาดหายไป เช่น

อ่านหนังสือถึงตี

สามแล้วค่อยลงไปเล่นเกม

แล้วก็ขึ้นมาอ่านต่อ เป็นแบบนี้อยู่หลายวัน

จนมันสอบเส็ด

มันชวนผมไปเล่นเกมมกรุงเทพ

ทั้งๆที่พรุ่งนี้สอบ

และเราก็ไป

สุดท้ายผลของการปฏิบัตภารกิจเรา

ก็ออกมาเป็นดังนี้

เดอะต้อง -- ไม่รู้ชะตากรรม

ลียองเจ (เรน) -- 1.98

ฮิดเดนเอิร์ธ-- 1.97

พี่บีม กวี -- ไม่รูชะตากรรม

วอแว -- สอบ 12 ตัว ตก 5 ตัวใกล้โดนไทร์

ความรู้สึกตอนนั้นบรรยายแทบไม่ถูก การอดนอนติดๆกัน เป็นเวลาหลายวันรวมทั้ง

การต้องอ่านหนังสือไปด้วยนั้น ทำให้ผมรู้สึกเหนื่อยแทบขาดใจ

และผมคิดว่าต่อจากนี้ผมจะไม่ทำอย่างงั้นอีกแล้ว ไม่ใช่เพราะเสียใจที่สอบตกนะ

แต่ว่าเหนื่อยน่ะ.................................. จบ

ไม่เม้นขอให้อ้วนขึ้นสามโล ไม่อ่านขอให้แฟนงอนอาทิดนึง

ถ้าไม่เม้นและไม่อ่าน ขอให้หลงรักเจ้าของบล๊อก ไปล่ะ - -

ปล.สอบซัมเมอเส็ดแล้ว

ปล.ไม่เสียใจกับทุกเรือ่งที่เกิดขึ้นเพราะมันทำให้เราเป็นเราในวันนี้

ปล.ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง

ปล.คิดถึงทุกคน

ปล.ตอนนี้อยากหาไรทำอยากเที่ยวอยากทุกอย่าง

ปล.โดยเฉพาะอยากกินเบียกะลียองเจ จะเอาให้ล้มซะหน่อย

ปล.คิดถึงพี่บีม อย่าจากไปนะ

ปล.เดอะต้องสลิมอ่ะอย่าลืม

ปล.พี่เอิดอย่าฮิดเดนให้มาก

ปล.พี่กิ้ก พี่โหน่ง พี่ต้อง พี่เอิด ไอ่ย่ง โบ บี ทิพย์ ก้อย หมูแดง ไอ่ลาวผักบุ้ง อาทร์ จ๊อบ

เค๊ก ฝ้าย เฟิน ฝ้าย เอริ์ธ หนึ่ง สา หวาน กวาง พี่จู พี่ชิ้น พี่อู๋ พีเอก พี่หยี พี่โม พี่อู๋อีกคน

พี่โอม เจน แพท เนย พ่อ แม่ พ่อของเฟิน โดโด้น้องของเฟิน ไอ่ขี้ เหมียวคู่ทุกข์คู่ยาก

พี่แอ๊ด พี่แชมป์ พี่ปอน พี่อู๊ด พี่วุฒิ น้องจีน น้องนัด น้องยา น้องจอย พี่กิ๊กอานนเพื่อน

เลิฟ พี่หญิง

และอื่นๆอีกมากมาย ขอบคุณผู้ร่วมเหตุการณ์ในชีวิตของผมในหนึ่งปีที่ผ่านมาจุ๊บๆ

มันเกือบจะล้มมันเหนือ่ยมันล้าเหมือนแทบขาดจัย เฮ้อออออออ

edit @ 2006/05/09 10:24:18